Wizja umieszczona przez Boga w naszym sercu jest jak dobra mapa, która wskazuje nie tylko miejsce, do którego mamy dotrzeć, ale również przybliżony obraz tego miejsca. Wizja wymaga określenia celów, jakie trzeba osiągnąć, by stała się rzeczywistością. Obraz, który wizja tworzy w naszym umyśle, służy temu, by wciąż wzbudzać w nas nowy entuzjazm i chęć do dalszego działania. Aż do skutku.
Co zatem musimy wziąć pod uwagę, aby darowana nam wizja znalazła się w fazie praktycznego wykonania? By była błogosławieństwem dla nas i dla innych?

 

W poprzednim numerze Naszych Inspiracji przedstawiłem swoje marzenia dotyczące Polski. Teraz chcę skupić się na jednym z nich. Nie bez powodu jako pierwsze pojawiło się marzenie, by Polacy rozkochali się w Bogu. Wśród wielu koncepcji, których społeczeństwa wyrastające z idei oświeceniowych zupełnie nie uwzględniają, miłość do Boga jest jedną z najistotniejszych. Wyznanie miłości Bogu przez współczesnego człowieka, np. w środkach masowego przekazu, z pewnością wywołałoby rozmaite reakcje: od zdziwienia, konsternacji, zażenowania w najlepszym wypadku, po wrogość i oburzenie w najgorszym. Można się przyznać do miłości do ludzi, zwierząt, komputerów, sportu, samochodów, polityki. Można kochać swoje hobby, choćby nie wiadomo jak dziwaczne. Każda z takich fascynacji jest wytłumaczalna i zrozumiała, ale jedna wydaje się anachroniczna, niedorzeczna i wstydliwa – fascynacja Bogiem.

 

Dwadzieścia lat temu, krótko po upadku muru berlińskiego, Polska – jak ptak wypuszczony z klatki – od razu wykorzystała wolność, rozwijając skrzydła i wzbijając się wysoko, w przestrzeń już niczym nieograniczoną. Zaczęła stawiać pierwsze kroki w samodzielnym tworzeniu struktur organizacyjnych, a także otwierała się na prawdę, z której przez te wszystkie lata ją okradano. Polacy odważnie sięgali po nowe pomysły na życie, wpływy z Zachodu, których wcześniej im odmawiano. Ruchy, które dotychczas wymagały dyskrecji, mogły zacząć działać jawnie. W miejscu, w którym chrześcijaństwo nie mogło wywierać wpływu na życie ludzi, ponieważ próbowano je zamknąć w murach kilkusetletnich kościołów, wreszcie zaistniała wolna przestrzeń. Przestrzeń dla dobrych dźwięków, obrazów, słów… dla ewangelii.

 

Niezdecydowanie często sprawia, że jesteśmy pociągani w różnych kierunkach, stojąc w miejscu i nie dokonując żadnego wyboru. Każdy z nas doświadczył tego uczucia i w jakimś momencie swojego życia musiał się z nim zmierzyć. Niektórzy stają się zniewoleni niezdecydowaniem do tego stopnia, że pozwalają, by to inni podejmowali za nich decyzje, albo pozostają pod wpływem sytuacji kryzysowych. Trzeba jednak pamiętać, że nawet oddawanie prawa do decyzji w czyjeś ręce nie zdejmuje z nas za te decyzje odpowiedzialności. Gdzie zatem szukać pomocy? Jezus przyszedł, żeby dać nam życie w obfitości, uwolnić nas od grzechu, od legalizmu, od złych nawyków i przyzwyczajeń. Przyszedł też, by uwolnić nas od niezdecydowania.

 

Każdy tata, który kocha swoje dziecko, pragnie przekazać mu to, co najcenniejsze. Nawet kiedy je dyscyplinuje, czyni to z miłością. Serce dziecka rozpoznaje, czy serce taty jest zwrócone ku niemu. Jedynie wtedy przyjmie nawet najtrudniejsze skorygowanie. Sercem pozna, że miłość taty przekazuje mu to, co dla jego życia jest najcenniejsze. Taki przekaz jest jednak możliwy tylko na poziomie wzajemnej relacji.
Jeżeli twoje dziecko nie przyjmuje twoich dobrych rad i nie respektuje w żaden sposób twojej dyscypliny, rozpocznij od zbadania swojego serca. Zadaj sam sobie poniższe pytania i proś Boga o poznanie prawdy:
• Jakie motywy kierują mną w relacji z moimi dziećmi?
• Jaka była moja relacja z moim ziemskim ojcem?
• Czy jestem świadom ran ojca, jakie w sobie noszę?

 

Różne formy inwestowania i pomnażania pieniędzy są bardzo ważną częścią mojej pracy zawodowej, dlatego też z prawdziwą przyjemnością mógłbym na ten temat pisać, ale nie będę. Dlaczego? Nie będę bowiem sugerować jakiegokolwiek rodzaju inwestycji, lecz pragnę przedstawić biblijne zasady inwestowania. Inspiracją do poruszenia tego tematu był dla mnie wykład Larry’ego Burketta.

 

Zawierając związek małżeński, wnosimy do niego pewne dziedzictwo: lata doświadczeń, przyzwyczajeń, nasze cechy osobowościowe, wspomnienia, wyobrażenia i osobiste ambicje. Zostajemy złączeni na całe życie z partnerem, który również wnosi w małżeństwo lata doświadczeń, przyzwyczajeń, swoje cechy osobowościowe, swoje wspomnienia, swoje wyobrażenia i osobiste ambicje. Jak z tych składników stworzyć piękny ciąg dalszy?

 

Antoine de Saint-Exupery pisał, że ,,język jest źródłem nieporozumień”. To prawda. Zbyt często mylimy się, źle odczytując intencje innych ludzi. Konsekwencją jest nasza samotność, niepowodzenia, rozbite rodziny. Rozpaczliwie potrzebujemy umiejętności skutecznego komunikowania się, które pozwoliłyby nam uniknąć wielu niepotrzebnych nieporozumień.
Do osiągnięcia celu – jakim jest zbudowanie cennych i trwałych relacji – mogą być pomocne odkrycia współczesnej psychologii w dziedzinie komunikacji. To jednak nie wystarczy. Potrzebujemy cudu wejrzenia w serce drugiego człowieka. Potrzebujemy Bożego objawienia i miłości, by zrozumieć siebie nawzajem.