Każdego roku nasza świąteczna gorączka zdaje się zaczynać coraz wcześniej, zmuszając do cięższej pracy i szybszych decyzji oraz rzucając wyzwanie, by uczynić te święta „lepszymi” niż wszystkie poprzednie.

Zanim dołączysz do tego pędu, mądrzej będzie zastanowić się, które twoje wysiłki przedświąteczne w najbliższych latach zostaną zapamiętane i docenione przez twoich najbliższych, ile ty sam pamiętasz z zeszłorocznych przyjęć i prezentów. Pewnie niewiele.

 

W szczególnych i uroczystych momentach często składamy innym życzenia. Obok życzeń urodzinowych czy imieninowych znajdują się także życzenia składane sobie wzajemnie w czasie świąt – w tym świąt Bożego Narodzenia.
Są one naprawdę wyjątkowe pod względem częstotliwości składanych życzeń. Atmosfera zimy, ciepło zapalanych co wieczór świec czy zapach cynamonu zdają się temu sprzyjać. Sprzyja życzeniom także nadchodzący nowy rok, który zawsze aktualizuje nasze marzenia i daje jeszcze większe przyzwolenie na formułowanie życzeń. Na czym polega ta tradycja obdarowywania siebie nawzajem dobrym słowem?

 

Mając dziesięć, może dwanaście lat, zafascynowałem się postacią Martina Luthera Kinga Jr. Byłem przejęty historią jego życia. Co mnie w niej tak urzekło? Nie wiem, czy potrafię dzisiaj na to pytanie odpowiedzieć. Myślę, że już jako dziecko intuicyjnie wyczuwałem, że jeśli człowiek nie ma rzeczy czy idei, za którą byłby gotowy umrzeć, to tak naprawdę nie ma po co żyć. Zarazem była to zapewne młodzieńcza fascynacja, swoiste poszukiwanie bohatera oraz głębokie pragnienie, by żyć z poczuciem ważnej misji do spełnienia. Pamiętam, jak mocno poruszyło mnie najbardziej znane przemówienie Martina Luthera Kinga, które wygłosił 28 sierpnia 1963 roku na schodach Lincoln Memorial w Waszyngtonie.

 

Siedmioramienny świecznik, sygnatura judaizmu, słusznie kojarzona z Izraelem i Jerozolimą, jest biblijnym symbolem, który powinien być znany i bliski także wszystkim chrześcijanom. Pierwszy raz czytamy o nim w Księdze Wyjścia w 25. rozdziale. Na górze Synaj Bóg dał Mojżeszowi dokładne wskazówki dotyczące budowy Namiotu Zgromadzenia i jego wyposażenia. Bóg bardzo szczegółowo poinstruował Mojżesza o wszystkich zasadach pełnienia służby w Namiocie.

 

Umiejętność rozpoznawania profilu osobowości nie jest zarezerwowana wyłącznie dla psychologów, pedagogów czy policjantów. Posiadanie jej może bardzo wiele zmienić we wszystkich naszych relacjach – od relacji w rodzinie zaczynając, po relacje w miejscach pracy czy w społecznościach. Rozpoznając osobowość, możemy pomóc innym i sobie wykorzystać w pełni to, czym Stwórca nas obdarował. Bożym marzeniem jest, byśmy traktowali siebie nawzajem z szacunkiem, a w tym może nam ogromnie pomóc lepsze zrozumienie siebie i naszych osobowości.

 

Nasza osobowość i poczucie własnej wartości kształtują się od najmłodszych lat życia. Tworzą pewną bazę – późniejszych decyzji, zachowań, relacji z innymi ludźmi. Na ten proces wpływają różne czynniki, ale pierwszym i najbardziej znaczącym z nich jest stosunek naszych rodziców do siebie nawzajem i do nas – dzieci.

Żyjemy w okresie, w którym widoczne jest załamanie fundamentalnych podstaw rodziny – niejednokrotnie jedno z rodziców opuszcza swoich bliskich z różnych powodów. Niestety, najczęściej tą osobą jest ojciec. Dla wielu instytucja małżeństwa stała się „niemodna”, a dzieci w tych wolnych związkach mają wielu „tatusiów”, którzy w różnym stopniu wykazują zainteresowanie ich wychowaniem i nimi samymi. Popularne jest dzisiaj robienie kariery, a w tym wyścigu dzieci zostają zepchnięte na dalszy plan. W innych przypadkach, nawet jeżeli ojciec jest obecny w domu, często nie radzi sobie ze swoją rolą, gdyż brakuje mu pozytywnych wzorców dobrego ojca. Prawdopodobnie sam wychował się bez ojca, być może jego ojciec także nie umiał angażować się w wychowanie dzieci, a jego rola ograniczała się wyłącznie do finansowego zabezpieczania bytu rodziny. Takie wzorce często powielane są przez kolejne pokolenia.

 

Do zakochania jeden krok, ale do wspaniałego życia we dwoje tych kroków jest trochę więcej. Dla radości współmałżonków i dla radości Stwórcy warto się o nich dowiedzieć jak najwcześniej.

Małżeństwo może i powinno być najlepszym okresem w naszym życiu. Badania naukowe wskazują, że osoby żyjące w związkach małżeńskich żyją dłużej niż samotne. W czasach, gdy w niektórych krajach prawie połowa zawieranych małżeństw się rozpada, ważne staje się znalezienie odpowiedzi na pytania: Jak żyć, gdy już powiemy sobie sakramentalne TAK? Czy są jakieś rady, wskazówki, recepty na to, by żyć razem długo i szczęśliwie? Na podstawie własnych doświadczeń, przeczytanych książek i poradników, a także artykułów pozwoliłem sobie na krótką analizę tego tematu i wyciągnięcie wniosków, które w punktach zamieszczam poniżej. Nie jest to gotowa recepta na dobre małżeństwo ani cudowny lek na wszystkie problemy, ale raczej refleksja i zachęcenie do tego, by sprawę małżeństwa traktować poważnie. Zachęcam wszystkich czytelników do pracy nad własnymi małżeństwami bo, jak wiadomo, „bez pracy nie ma kołaczy”.