Może nie wszyscy wiedzą, że Polska i Polacy mieli wielki wpływ na powstanie mojego kraju – Stanów Zjednoczonych Ameryki. Bóg łączył Polskę i Stany Zjednoczone przez cały czas istnienia mojego kraju. W imię wdzięczności chciałbym podkreślić znaczenie tych wspólnych dziejów i mówić o nich. Wiem, że jako Amerykanin nie znam polskiej historii tak dobrze, jak jej mieszkańcy, ale wydaje mi się, że istnieją fakty, które nie są wystarczająco wyeksponowane w polskiej świadomości.
Podczas gdy sąsiednie kraje rozprzestrzeniały się po całym świecie, by kolonizować i wprowadzać ludzi w niewolę, Polska przysyłała swoich synów do Ameryki, by wykupywali wolność swoją krwią. Dzisiaj chcę w imieniu mojego kraju powiedzieć: Dziękuję, Polsko.

 Europa coraz bardziej zmaga się z kompleksem autorytarnego przywództwa. Z lęku przed otwarciem drogi dla dyktatorów na miarę hitlera czy stalina, europa nie gloryfikuje wybitnych osobowości. Nie lubi jednostek wybijających się ponad przeciętność, ponieważ boi się silnych przywódców. Media europejskie często dyskredytują autorytety, tak jakby stawiały sobie za cel, aby nikt nie zasłużył na szacunek.
Czy to, że nie poradziliśmy sobie z historią dwóch wojen światowych, holokaustem i czasami stalina oznacza, że musimy zniszczyć każdy autorytet?

 Pierwotnie w żydowskiej tradycji terminem Chasidei Umot HaOlam, z hebrajskiego Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, określano osoby pochodzenia nieżydowskiego, które były dobre i bogobojne. Z czasem termin połączono z fragmentem Talmudu Babilońskiego, który mówi, że kto niszczy jedno życie, to tak, jakby zniszczył cały świat, a jeśli ratuje jedno życie, to tak, jakby uratował cały świat. Dzisiaj terminem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata określa się osobę, która w czasie Holokaustu bezinteresownie udzielała pomocy ginącym Żydom. Tytuł ten jest nie tylko symbolem wdzięczności narodu żydowskiego dla tych osób, ale także jest powszechnie uważany za synonim największego cywilnego bohaterstwa oraz ludzkiej solidarności w obliczu zła.

Na czym polega służba wśród mężczyzn?
Skąd czerpie wzorce? I jak się w niej odnajduje małżeństwo z dwójką dzieci?
Na te i inne pytania odpowiadają inicjatorzy tej służby – Joanna i Bogdan Pszczoła.

Bogdan: Kiedy ludzie myślą o Panu Jezusie, często mają wyobrażenie po prostu bardzo miłego człowieka. W kościele dużo mówi się dzisiaj o więzi z Jezusem. Dużo mówimy o łagodności i miłości. To prawda, Bóg posiada te cechy i przekazał je nam. Ale są też cechy, o których rzadko mówimy. Rzadko mówi się o fragmencie biblijnym, który opisuje, jak Jezus skręcił bicz i wyrzucił przekupniów ze świątyni. Nie cytuje się wersetów, które mówią, że Jezus popatrzył na kogoś z gniewem. Pan Jezus nie był „grzecznym” w naszym rozumieniu. Mówił prawdę i ta prawda była trudna do przyjęcia dla wielu ludzi – wtedy i dzisiaj. Był też waleczny, a pewnego dnia powróci jako groźny bohater na białym rumaku. Tego dnia nie będzie „miłym facetem”. Jestem przekonany, że zafałszowany obraz Jezusa to przeszkoda, by mężczyźni chcieli się do Niego upodabniać. 

 DZIESIĘĆ LAT MODLITWY I UWIELBIENIA
Dziesięć lat temu został wzbudzony szczególny ruch modlitwy i uwielbienia dla Boga. Powstała grupa uczniów Jezusa z postanowieniem w sercach, że mają chwalić Pana Boga dniem i nocą, bez przerwy, aż Jezus przyjdzie po raz drugi. Wizję tę otrzymał Mike Bickle, który, w odpowiedzi na Boży głos, 5 maja 1999 roku z niedużym wówczas gronem ludzi zainicjował 24-godzinną modlitwę i uwielbienie. Od 19 września tego samego roku już nieprzerwanie przez siedem dni w tygodniu z Domu Modlitwy w Kansas City płynie głos chwały dla Boga.
Miałam przywilej być w Międzynarodowym Domu Modlitwy w Kansas City dokładnie 5 maja 2009 roku, by uczestniczyć w wyjątkowej uroczystości z okazji 10. rocznicy zainicjowania modlitwy, która potem od września 1999 roku nie ustała ani na sekundę aż do dzisiaj.
W okresie minionych dziesięciu lat Bóg pobudzał ludzi, którzy dołączali do modlących się. Inni zaoferowali różnoraką pomoc i finanse, by można było kontynuować to dzieło.
Do dzisiaj  IHOP, bo tak brzmi w języku angielskim skrócona nazwa International House of  Prayer, stał się inspiracją dla 700 innych domów modlitwy, rozsianych na całym globie ziemskim.

Pracoholizm bywa mylony z sumiennym wykonywaniem swoich obowiązków, rezygnowaniem z siebie, a nawet z miłością bliźniego (np. wykonywanie zadań za nieodpowiedzialnego współpracownika). Dlatego warto zastanowić się nad naszym stosunkiem do pracy. Czy przypadkiem nie staliśmy się uzależnieni? Czy w wolne dni potrafimy cieszyć się życiem prywatnym, rodziną, kontaktem z przyjaciółmi? Czy nasze myśli, nawet podczas niedzielnego nabożeństwa, nie błądzą wokół pracy, a codzienne modlitwy, zamiast poddania naszej woli Bogu, nie dotyczą przede wszystkim chęci zapewnienia dobrobytu firmie?
CZYM JEST PRACOHOLIZM?
Najkrócej można zdefiniować pracoholizm jako „stan uzależnienia od wykonywanej pracy, powodujący zaburzenie równowagi między istotnymi elementami życia codziennego”.

 Dziecko do prawidłowego rozwoju potrzebuje obojga rodziców, ojca i matki. Każde z nich bowiem, w sposób specyficzny dla swojej płci, oddziałuje na dziecko. Żadne z nich nie jest ani lepsze, ani ważniejsze od drugiego, ale jest inne i komplementarne. Z tego też powodu żadne z rodziców, wychowujących samotnie, nie może dać dziecku tego, co mogą zaoferować mu razem. Role wypełniane przez oboje rodziców uzupełniają się i tworzą pewną całość. Dziecko dla swojego rozwoju potrzebuje nie tylko indywidualnej miłości ojca i matki, ale świadectwa ich wzajemnej miłości. Kryzys ojcostwa – czyli kryzys „najważniejszej kariery mężczyzny”, jak pisze J. Pulikowski – jest znaczącym elementem towarzyszącym kryzysowi całej rodziny. Z jednej strony ujawnia się on w zerwaniu lub osłabieniu więzi ojca z dziećmi, w jego wycofaniu się z życia rodziny, w ucieczce w pracę, w alkohol. Z drugiej strony w używaniu siły jako środka wychowania dzieci, w zbytnim karaniu ich czy też w stosowaniu przemocy.

 Każda kwestia w dziedzinie finansów jest niewątpliwie ciekawa, lecz jedynie taką pozostanie, jeśli nie podejmiemy kroku, aby zmienić coś w naszym życiu. Psychologowie odkryli, że 95% rzeczy, o których myślimy, odczuwamy, robimy i które osiągamy w życiu, jest wynikiem nawyków. Od naszych narodzin kształtujemy nawyki. Wszystkie są wyuczone i wynikają z praktykowania oraz powtarzania odpowiednich zachowań. Jako rodzice jesteśmy „trenerami” naszych dzieci, kiedy uczymy je dobrych nawyków: mycia zębów, sprzątania pokoju, odrabiania zadań domowych itp. Zarządzanie finansami osobistymi także jest umiejętnością, zbiorem pewnych nawyków.
„Faktem jest to, że dobre nawyki wymagają sporo trudu, aby je ukształtować, lecz przyjemnie się z nimi żyje. Z drugiej strony, złe nawyki z łatwością nabywamy, ale trudno z nimi żyć. W obu przypadkach kształtowanie dobrych lub złych nawyków jest rezultatem osobistych wyborów, decyzji i zachowań”. Brian Tracy