Bóg jest Bogiem zdrowych relacji. Jeśli żyjemy w dobrej relacji z Bogiem, naszym Ojcem, możemy żyć także w dobrych relacjach ze światem wokół nas. Nie oddzielamy się od ludzi, ale jesteśmy z nimi połączeni. W dzisiejszych czasach, pełnych bólu, niepewności i braku stabilności, ludzie wokół nas oczekują, że będziemy kimś, kto ich zrozumie, kto im pokaże nadzieję i pokój, które z kolei my posiadamy dzięki relacji z Bogiem przez Jezusa.

 

Zanim spróbuję odpowiedzieć na to pytanie, chciałbym zdefiniować samo pojęcie kościoła. Według Nowego Testamentu kościół jest zbiorowością ludzi wybranych przez Boga (gr. ecclesia), wyrwanych spod panowania Bożego przeciwnika – szatana i odkupionych przez Jezusa Chrystusa, za cenę Jego śmierci na krzyżu. To zbiorowość ludzi powołanych do ogłaszania dobrej nowiny, że to, czego oni dostąpili, jest możliwe dla wszystkich, jeśli przyjmą ofiarę Jezusa i wyznają Go jako Boga objawionego w ciele.

 

Poranek. Rutynowe czynności zwykle poprzedzają to, z czym przyjdzie nam się zmierzyć w nadchodzących godzinach. Każdy nowy dzień przynosi ze sobą coraz więcej obowiązków i presji czasowych.
Nikt nie jest w stanie uniknąć pewnych trudnych sytuacji lub wyzwań. Wymagają decyzji i siły, by pokonać „olbrzymów”, którzy pojawiają się na naszej drodze.A to sprawia, że codziennie potrzebujemy nowych zasobów energii i siły do działania.

 

Od pewnego czasu obserwuję wśród chrześcijan wzrost zainteresowania polityką. Coraz częściej narodzeni na nowo chrześcijanie wstępują do partii politycznych, obejmują rozmaite stanowiska i zachęcają innych, aby czynili to samo. Jako uczeń Jezusa i zarazem nauczyciel akademicki obserwuję ten nowy trend z zaciekawieniem. Ponieważ zaś od kilkunastu lat interesuję się – naukowo i prywatnie – doktrynami politycznymi w kontekście relacji kościół – państwo, chciałbym podzielić się ilkoma spostrzeżeniami.

 

Człowiek został stworzony na obraz boga. Jako korona bożego stworzenia miał władzę nad resztą istnień na ziemi. Sam dawid śpiewa: uczyniłeś [człowieka] niewiele mniejszym od boga, chwałą i dostojeństwem uwieńczyłeś go (Ps 8:6). Każdego z nas bóg sam stworzył, a skoro jego jesteśmy, to znaczy, że każdy z nas ma dla niego odrębną wartość. Każdy jest osobną jednostką – charakterystyczną i wyjątkową. Od założenia świata bóg miał przygotowany wspaniały plan życia dla każdego człowieka.

 

Nasza wiara potrzebuje duchowej wyobraźni. Bóg nie mieści się w żadnych ramach, jest większy, potężniejszy, piękniejszy i bardziej twórczy niż jesteśmy w stanie to sobie wyobrazić. Nasza niemożność ogarnięcia Go pozwala nam zrezygnować z próby definiowania Jego Osoby, a możemy podjąć wyzwanie, jakim jest doświadczanie Go. Bóg nie jest wytworem naszej wyobraźni, ale jest jej przyjacielem. Wsłuchując się w Jego głos, będziemy umieli działać. Tym bardziej, będziemy umieli tworzyć coś nowego, by dać wyraz nieograniczonym przygodom, jakich doświadcza Boże dziecko. Wtedy to, co tworzymy, nie będzie sztuką, która ilustruje religię, ale będzie ekspresją naszego wnętrza, naszej rozwijającej się relacji z Tym, który patrząc na wszystko, co stworzył, powiedział, że było to bardzo dobre (1Mojż. 1:31).

 

Nasz ważący około 1360 gramów mózg stanowi część centralnego (ośrodkowego) układu nerwowego i złożony jest z około 10 miliardów komórek nerwowych zwanych neuronami, które tworzą wzajemną sieć połączeń i sprawują kontrolę nad całością procesów umysłowych. Ta sieć połączeń nerwowych jest w stanie regulować funkcjonowanie wszystkich układów fizjologicznych i anatomicznych naszego ciała, odbierając równocześnie nieprzerwany strumień myśli, odczuć i wspomnień.  To właśnie mózg zawiaduje czynnościami motorycznymi, snem, odczuwaniem głodu i pragnienia, czyli funkcjami organizmu decydującymi o przeżyciu. Uczucia i emocje, takie jak miłość, radość, nienawiść, gniew czy strach, również są nadzorowane przez mózg. Interpretuje on niezliczone sygnały przesyłane z innych części ciała oraz bodźce pochodzące ze świata zewnętrznego. 

 

Zastanówmy się nad relacjami, jakie panują między kobietą a mężczyzną... Czy w naszym małżeństwie lub związkach ludzi wokół nas widać harmonię, wzajemną troskę i zrozumienie? Jeśli pomimo dobrych chęci, z obu stron występują tarcia i zgrzyty, a prawdziwe porozumienie jest utrudnione i narasta dystans, to jakie są tego przyczyny? Czy nie wystarczą dobre intencje?